altijd leuk werken in de bib, al zou je dat van deze bibmadam niet vermoeden...

blogmoed of hoogmoed?

Het moest er eindelijk weer eens van komen. Zij die ooit het hoogmoedige idee had om een blog te starten (omdat zij in een euforie haar leven interessant genoeg zag om het met de wereld te delen, ahum) moet blijven bloggen en kan zich geen drie maanden 'terugtrekken'. Al weet ik voor geen meter wat geschreven, het is gewoon hoog tijd voor een bericht. Ik probeer bovendien een aantal nieuwe staaltjes uit om de blog op te fleuren of interessanter te maken, want voor mijn schrijfsels alleen kunnen jullie niet op bezoek komen, ik besef het maar al te goed.
Intussen in de bibliotheekschool: bwa bwa. Niet onmiddellijk een grote hit voor mij, die speciale en wetenschappelijke bibliotheken en de formele ontsluiting of isbd. Het rapport zal wellicht navenant zijn. Maar we treuren niet: binnen enkele maanden staat een duchtige stage in een hogeschoolbibliotheek op het programma. De praktijk zal m'n gemoed wel weer gladstrijken.

Namibië...

Het bloggen blijft achterwege, want onze reisvrienden zitten vol ongeduld te wachten op het verslag van onze avontuurlijke Namibiëreis . Ik probeer dat uitgebreide werkje straks ook te plaatsen op een blog apart, met de nodige linken. Maar om het groooote vakantiegat hier te vullen: copy/paste enkele Namibië stukjes:

Midden in de wirwar van het Windhoekse verkeer slagen we er in om elkaar kwijt te spelen: elk in de waan dat de ander enkele auto’s voor rijdt sukkelen we afzonderlijk steeds verder van de juiste route…
Na een spannende rit met drie speurende blikken (meer waard dan gelijk welke gps) in elke auto raken we toch op de plaats waar we moeten zijn. We kunnen ons net inhouden om in elkaars armen te vallen bij de hereniging. Cool als we zijn, toeteren en zwaaien we even beleefd ;-) Na deze thriller beseffen we meer dan ooit dat we zonder gsm-verbinding uiterst voorzichtig tewerk moeten gaan.

We laten het niet aan ons hart komen, maar zetten de tenten op. De douche en het toilet zijn puur in de natuur maar heel proper. Het vuur moet zelf opgestookt worden. De warme waterstralen bij zonsondergang doen zo’n deugd en het toiletbezoek onder de sterrenhemel is hemels. Intussen wordt ons brood bijna gestolen door Kambi de huiskudu, maar een heldhaftige reddingspoging van Katrien B. zorgt ervoor dat we toch nog een boterhammetje met beleg kunnen eten. Om 19 u zitten we klaar om te gaan slapen: het is stekedonker en het koelt snel af. Maar we houden vol tot we rond 20u30 écht niets anders meer kunnen bedenken dan voor de eerste keer in ons tentje te klimmen. Dirk, Katrien, Hilde, Piet op één auto, Katrien V en Marian op de andere.

terug

We zijn terug in 't land en haakten onze kar weer vast aan de maatschappij en zijn plichtplegingen. Examenstress afgeschud.
Gezinsbanden weer aanhalen. Dacht ik.
De jeugd is losgeslagen onder het motto: vakantie.
Wie Wanneer Waarheen is: daar moet ik eens een klassement van maken. Alfabetisch en chronologisch.
Of neen, doe maar alles onder de W. Van Weloverwogen Weg. Van Woeste fuiven en Waanzinnige logeerpartijen. Werken in Waak en Wachten op het eerste jobstudenten Weekloon.
Morgen ga ik Winkelen en Wassen.
En daarna zien we wel.
Aan iedereen: een Weldadige Wakantie!

kbk

stappenteller

De dienst 'welzijn op het werk' bezorgde aan elke werknemer een stappenteller, met de vraag om even een week de stappen bij te houden. Minstens 10.000 stappen per dag proberen te zetten, dat is blijkbaar het minimum om er een gezonde levensstijl op na te houden. Als ik het woord 'gezonde levensstijl' hoor, dan zet ik me onbewust al even langs de kant. Normaliter val ik overal net buiten: BMI : nét boven het gezonde getal, aantal stukken fruit per dag: nét onder wat moet (tenzij ik het fruit op de taartjes en in de youhurt meetel), aantal uren sport: wat is dat, sport?
En nu dus: de stappenteller. Ik heb die de eerste ochtend op mijn heup gespeld, en voor de rest van de dag niet meer aan gedacht, tot een collega vroeg hoeveel stappen ik al had. ,,Heu, 12.670'' las ik af van mijn machien. ,,Onmogelijk, en het is nog maar drie uur in de namiddag, wat heb jij daarmee gedaan?''
Het zou de eerste keer niet zijn dat een technisch wonder er de brui aan geeft onder mijn gebruik, dus toen ik die avond 19000 stappen noteerde, was dit onder enig voorbehoud.
Inmiddels zijn we een week verder en ik durf me stappenkampioen noemen! Omdat dit ook voor mij een aangename verrassing was, probeerde ik de reden van dit succes te achterhalen. Dit was een minder aangename verrassing. Ik moet toegeven dat het helpt als je een beetje vergeetachtig bent: als je drie keer de trap moet oplopen omdat je 's ochtends telkens dezelfde dingen boven vergeet, dan sta je om 8u al driedubbel zo ver als uw collega-stappentellers, en als dit ook geldt voor het boodschappenlijstje in Delhaize op 500 stappen ver,...je weet wel. Maar hou het voor jezelf hé!
kbk